آهنگری بود كه با وجود رنج های متعدد و بیماری اش عمیقاً به خدا عشق می ورزید. روزی یكی از دوستانش كه اعتقادی به خدا نداشت از او پرسید: «تو چگونه می توانی خدایی را كه رنج و بیماری نصیبت می كند دوست داشته باشی؟»

آهنگر سر به زیر آورد و گفت:«وقتی كه می خواهم وسیله ای آهنی بسازم یك تكه آهن را در كوره قرار می دهم. سپس آن را روی سندان می گذارم و می كوبم تا به شكل دلخواهم درآید. اگر به صورت دلخواهم درآمد می دانم كه وسیله مفیدی خواهد بود اگر نه آن را كنار می گذارم. همین موضوع باعث شده است كه همیشه به درگاه خداوند دعا كنم كه خدایا! مرا در كوره های رنج قرار ده اما كنار نگذار!»

 kalami khordo biarzesh

ahangar niz deli darad

in del mitavanad khoshk bashad

ya narmo dosdashataani

pas aghletan ra shenava be sedaye del sazid

na be navaye potk ya vozoohe kalam

                    گفتتنی ها کم نیست

                                من و تو کم  بودیم

پشت پاکت کادو:

آشتی؟......!!!

بگذار بهترین بخش هستی تو از آن دوستت باشد. اگر او دریای وجودت را هنگام جزر آب دیده است، بگذار در مد آب نیز آن را تجربه کند.

زیرا اگر دوستت را بدان خاطر خواهی که ساعات خود را در صحبت او بر باددهی بهره ی آن دوستی چه خواهد بود ؟ پس در صحبت او ساعاتی را بجوی برای زیستن زیرا دوست برای آن است که نیاز تو را برآورده کند نه تهی بودنت را پر کند.

گاهي خنده بيخ گلويم را مي گيرد.

آخرش هيچ کس نفهميد ناخوشي من چيست،

همه گول خوردند!

در عوض من عاشق اين يکی ام:

چه كسي ميداند؟
گاه مي انديشم،خبر مرگ مرا با تو چه كس ميگويد؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا از كسي ميشنوي،كاشكي ميديدم!
شانه بالازدنت را بي قيد
و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد،
و تكان دادن سر را كه عجب!عاقبت مرد؟
افسوس!كاشكي ميديدم.

  و با تشکر از دوست گلم نازنین جان...

 
تو یعنی جستجوی آبی عشق تو یعنی فصل پک پونه بودن
تو یعنی قصه شوق کبوتر تو یعنی لذت سبز شکفتن
تو یعنی با تواضع راز دل را به یک نیلوفر بی کینه گفتن
تو یعنی وسعتی تا بی نهایت تو یعنی نغمه موزون باران

تو یعنی تا ابد ایینه بودن برای خاطر دلهای یاران
تو یعنی در حضور نیلی صبح گلی را به بهار دل سپردن
تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد هزاران دست تنها را فشردن
تو یعنی مثل شبنم عاشقانه گلوی یاس ها را تازه کردن

تو یعنی حجم رویای گلی را میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی پونه را زیر باران میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی بی ریا چون یاس بودنو یا به شهر شبنم ها رسیدن
تو یعنی انتظار غنچه ها را میان شهر رویا خواب کردن

تو یعنی غصه های زرد دل را به رنگ نقره مهتاب کردن
تو یعنی در سحرگاهی طلایی به یک احساس تشنه آب دادن
تو یعنی نسترن های وفا را به رسم مهربانی تاب دادن
تو یعنی غربت یک اطلسی را ز شوق آرزو سرشار کردن

 
تو یعنی با طلوع آبی مهرصبور و شوق آرزو سرشار کردن
تو را آن قدر در دل می سرایمکه دل یعنی ترا زیبا سرودن
فدای تو شقایق احساس

                                       و

                                               رویای بی آغاز سرودن

 او همه چیز را می داند.  .  .

                                                                                                                                خدایا خودت کمکم کن....

اگه راهم این روزا از تو یه کم دوره ، ببخش

توی زندگی آدم یه وقتا مجبوره ببخش



بگذر از من اگر صبر و طاقم کافی نبود

عکس من تو قاب   رویایی   که می بافی نبود



بگذر از من اگر جمعه بود و باز دیر اومدم

شب واسه گفتن قصه هام با تاخیر اومدم



گل یکدونه گلدون بلورِ زندگی

چی دارم واست به جز ، یه عالمه شرمندگی



آرزوم همیشه این بوده که تو کسی بشی

سایه بون دلِ بی پناهِ بی کسی بشی



یه سبد دعا و خوشبختی فردا مالِ تو

دسِ من بود که می گفتم همه دنیا مالِ تو



تو بازم برو سراغ بازیا و نقاشی

نباید از حالا به فکر غصه ها باشی



برو زندگی رو با مهربونی رنگ بزن

همه رو با هر چی دوس داری ، هماهنگ بزن



دوریمون رو باز می زاریم با حساب سرنوشت

انقدر خوبی و پاکی که همیشه مقدس می مونی

ممنونم ازت سوگند جان   همونی بود که میخواستم

           ولی خوب دوزش یه ذره پایینه

           ممنون...

انجیل

مردی جوان از خانواده ای ثروتمند از دبیرستان فارغ التحصیل می شد .در آن محل اعیان نشین رسم بود که والدین به فرزند فارغ التحصیل شده شان اتومبیلی هدیه بدهند. بیل و پدرش ماه ها به دنبال اتومبیلی مناسب گشته بودند و هفته پیش از مراسم فارغ التحصیلی آن را یافته بودند. بیل مطمئن بود در شب فارغ التحصیلی صاحب آن اتومبیل خواهد شد .

دلسردی بیل راتصور کنید هنگامی که در عصر روز فارغ التحصیلی اش پدرش انجیلی را پیچیده در کاغذ کادو به دستش داد ! بیل خیلی خشمگین شد ،انجیل را پرت کرد و از خانه بیرون دوید . او و پدرش هرگز دوباره همدیگر را ندیدند. خیر مرگ پدرش بود که او را به خانه بازگرداند .

                                   ***********

شبی همین طور که دارایی های پدرش را بررسی می کرد که به او ارث رسیده بود ، انجیلی را مشاهده کرد که پدرش به او داده بود . غبار روی آن را ز دوده و بازش کرد . چکی را ملاحضه کرد که با تاریخ فارغ التحصیلی اش ، به میزان مبلغی که برای خرید اتومبیل مورد نظر آنان لازم بود .

                                       " بکا فینک"

                                  و با زمان عشـــــق...!!

عشق حقيقي است ، مجازي نگير اين دم شير است ، به بازي نگير طي شد اين عمر داني به چه سان؟ پوچ و بس تند،چنان باددمان همه تقصير من است اين،كه خود مي دانم كه نكردم فكري،كه تامل ننمودم روزي،ساعتي يا آني كه چسان مي گذرد عمر گران؟ كودكي رفت به بازي به فراغت به نشاط فارغ از نيك و بد و مرگ و حيات همه گفتند كنون تا بچه است بگذاريد بخنددشادان كه پس از اين دگرش فرصت خنديدن نيست، بايدش ناليدن من نپرسيدم هيچ كه پس از اين زچه رو نتوان خنديدن؟ هيچ كس نيز نگفت زندگي چيست؟ چرا مي آييم ؟ بعد از اين چند صباح به كجا بايد رفت ؟ با كدامين توشه به سفر بايد رفت؟ من نپرسيدم هيچ ،هيچ كس نيز نگفت؟ نوجواني سپري گشت به بازي به فراغت به نشاط فارغ از نيك و بد و مرگ و حيات بعد از آن باز نفهميدم من كه چسان عمر گذشت؟ ليك گفتند همه كه جوانست هنوز بگذاريد جواني بكند بهره از عمر برد، كامروايي بكند بگذاريد كه خوش باشد و مست بعد از اين باز او را عمري هست يكنفر بانگ برآورد كه او از هم اكنون بايد فكر آينده كند ديگري آوا داد ،كه چو فردا بشود فكر فردا بكند سومي گفت ،همانگونه كه ديروزش رفت بگذرد امروزش همچنين فردايش با همه اين احوال ، من مپرسيدم هيچ كه چه سان دي بگذ شت آن همه قدرت و نيروي عظيم ،به چه ره مصرف گشت؟ نه تفكر نه تعمق و نه انديشه دمي عمر بگذشت به بي حاصلي و مسخرگي چه ((تواني)) كه زكف دادم مفت!من نفهميدم و كس نيز مرا هيچ نگفت قدرت عهد شباب ،مي توانست مرا تا به خدايش بببرد ليك بيهوده تلف گشت جواني هيهات آن كساني كه نمي دانستند زندگي يعني چه؟ رهنمايم بودند عمرشان طي شد بيهوده و بي ارزش و كار و مرا مي گفتند كه چو آنها باشم فكر خوردن باشم فكر گشتن باشم فكر تامين معاش ، فكر ثروت باشم فكر يك زندگي بي جنجال،فكر همسر باشم كس مرا هيچ نگفت زندگي ثروت نيست ، زندگي داشتن همسر نيست زندگاني كردن فكر خود بودن و غافل زجهان بودن نيست من نفهميدم و كس نيز مرا هيچ نگفت و صد افسوس كه چو عمر گذشت معني اش فهميدم، حال مي پندارم،هدف از زيستن اين است رفيق من شدم خلق، كه با عزمي جزم پاي از بند هواها گسلم پاي در راه حقايق بنهم با دلي آسوده فارغ از شهوت و آز و حسد و كينه و بخل مملو از عشق و جوانمردي و علم در ره كشف حقايق كوشم زره جنگ براي بد و ناحق پوشم راه حق پويم و حق جويم و پس حق گويم آنچه آموخته ام بر دگران نيز نكو آموزم شمع راه دگران باشم و با شعله خويش ره نمايم به همه، گر چه سراپا سوزم من شدم خلق كه مثمر باشم نه چنين زايد و بي جوش و خموش عمر بر باد وبه حسرت; اي صد افسوس كه چون عمر گذشت
معني اش فهميدم